Από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών της περιοχής του σπηλαίου εντοπίστηκε η παρουσία ενός ρήγματος με διεύθυνση SW-NE, το οποίο διέρχεται από τη θέση του σπηλαίου.

Κατά την επίσκεψη μας στο σπήλαιο αναζητήθηκε το ρήγμα αυτό, προκειμένου να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη του και από τις παρατηρήσεις υπαίθρου.
Ο εντοπισμός του στην επιφάνεια του εδάφους ήταν πάρα πολύ δύσκολος, γιατί πρόκειται για ένα παλιό, ανενεργό ρήγμα, που διατέμνει τον ίδιο λιθολογικό σχηματισμό (ασβεστόλιθους).
Η διάρθρωση έχει εξαφανίσει κάθε μορφολογική ασυνέχεια κατά μήκος του ίχνους του στην επιφάνεια του εδάφους, ενώ η επίπεδη μορφολογική επιφάνεια στην περιοχή του σπηλαίου δεν ευνοεί τον εντοπισμό του. Παρ' όλα αυτά εντοπίστηκαν δύο στοιχεία, που συνηγορούν για την ύπαρξη του.

Α) Δίπλα ακριβώς στην είσοδο του σπηλαίου διαπιστώθηκε η παρουσία ενός τεκτονικού λατυποπάγους με μία επιμήκη ανάπτυξη που ταυτίζεται με την παράταξη του ρήγματος.

Β) Σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων από το σπήλαιο και σχεδόν πάνω στο ίχνος του ρήγματος, διαπιστώθηκε η ύπαρξη μιας μικρής δολίνης - βαράθρου, που η δημιουργία της πρέπει να σχετίζεται άμεσα με το ρήγμα.

Με τις επιφανειακές αυτές ενδείξεις για την παρουσία του ρήγματος στη θέση του σπηλαίου, αναζητήθηκαν στοιχεία για την ύπαρξη του και στο εσωτερικό του σπηλαίου.
Πράγματι, το ρήγμα αυτό παρατηρήθηκε και μέσα στο σπήλαιο και μάλιστα η εικόνα του εδώ ήταν σαφέστατη. Κοντά στο τοπογραφικό σημείο Σ3 παρατηρήσαμε τη ρηξιγενή επιφάνεια να κλίνει προς SE με σημαντική κλίση (70ο περίπου).
Όλη η νοτιοανατολική πλευρά του κυρίως θαλάμου του σπηλαίου σχεδόν ταυτίζεται με την επιφάνεια του ρήγματος, έχοντας και αυτή μια μέση κλίση αρκετά μεγάλη προς SE.
Σε ορισμένες θέσεις της απότομης αυτής πλευράς του σπηλαίου και κει όπου έχει αποκαλυφθεί το μητρικό πέτρωμα (ασβεστόλιθος) μετά από αποκόλληση και απομάκρυνση του ασβεστιτικού διάκοσμου, διαπιστώνουμε ένα έντονο κατακερματισμό των ασβεστόλιθων.
Τον ίδιο έντονο κατακερματισμό του πετρώματος παρατηρούμε και στην οροφή του σπηλαίου, σε θέσεις που βρίσκονται πλησίον της ρηξηγενούς επιφάνειας.

Μια πιο προσεκτική παρατήρηση σε όλο το νοτιοανατολικό πρανές του κυρίως θαλάμου του σπηλαίου, δείχνει μια σημαντική χαλάρωση του ασβεστιτικού διάκοσμου, που έχει αναπτυχθεί πάνω στους κατακερματισμένους ασβεστολίθους, με αρκετά μεγάλες διαρρήξεις.
Σε αρκετές θέσεις, μάλιστα, διαπιστώθηκε πλήρη σχεδόν αποκόλληση του ασβεστιτικού επιφλοιώματος από το ασβεστολιθικό πέτρωμα που επικαλύπτει, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί πολύ επικίνδυνες συνθήκες για καταπτώσεις. 

Άλλωστε, και ο πεσμένος ογκόλιθος κάτω ακριβώς από την είσοδο του σπηλαίου έχει πέσει από τη SE πλευρά του σπηλαίου και όχι από την οροφή.
Τούτο διαπιστώθηκε από την παρουσία στη σημερινή κάτω επιφάνεια του ογκόλιθου σταλακτιτών με επιμήκη ανάπτυξη παράλληλη προς την επιφάνεια αυτή, η οποία τώρα είναι οριζόντια.
Μάλιστα, οι "αιχμές" των σταλακτιτών κατευθύνονται προς τη SE πλευρά του σπηλαίου. 

Από όλα, λοιπόν, τα παραπάνω επιβεβαιώνεται η ύπαρξη του ρήγματος, το οποίο θα πρέπει να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία και διαμόρφωση του σπηλαίου.