Το σπήλαιο αναπτύσσεται πάνω από το απόλυτο υψόμετρο των 60 μ., ενώ στο βάθος οι ασβεστόλιθοι φθάνουν και κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Έτσι η πιεζομετρική στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα, που αναπτύσσεται μέσα σ' αυτούς, θα πρέπει να βρίσκεται περίπου στη στάθμη της.

Επομένως, το σπήλαιο σήμερα βρίσκεται σαφώς πάνω από τη στάθμη του υπόγειου, καρστικού, υδροφόρου ορίζοντα και ως εκ τούτου η μόνη παρουσία νερού μέσα σ' αυτό οφείλεται στα κατεισδύοντα ύδατα λόγω βαρύτητας μέσα στις ασυνέχειες του πετρώματος.

Σταγονοροή διαπιστώθηκε μόνο σε ορισμένα σημεία του επιμήκους, ανατολικού τμήματος του σπηλαίου. Αντίθετα, στον κυρίως θάλαμο δεν εντοπίστηκαν σημεία σταγονοροής, παρότι η υγρασία ήταν πολύ μεγάλη. Θα πρέπει, όμως, και πάλι να σημειωθεί ότι η μελέτη στο εσωτερικό του σπηλαίου έγινε κατά το μήνα Ιούλιο, κατά την υγρή, τουλάχιστον, περίοδο ενός υδρολογικού έτους, θα πρέπει να αναμένουμε σταγονοροή και στον κυρίως θάλαμο του σπηλαίου, με παράλληλη δημιουργία ασβεστιτικού διάκοσμου.